kendimi kandırıyorum

yine ben.. yine yalnızlık vurdu kafama. yine yalnızlık acıttı canımı. ve yine içime işledikçe gözümden yaş akıtan şarkılarım var yanımda. çok da şikayetçi değilim aslında, bilerek yalnızlığı çağırdığım zamanlardan biri bu da..nasıl zaman zaman bazı insanlara ihtiyaç duyuyasam öyle ihtiyaç duyuyorum yalnızlığa. ve çok da mutluyum onunla birlikte olmaktan. beni düşünmeye zorlayan zamanlardan birindeyim. düşünüyorum ama herşeyi düşünüyorum. yaptıklarımı, yapmadıklarımı, yapmam gerekenleri ve bir sürü şeyi. beni kıran insanları düşünüyorum mesela . beni kırma sebeplerini anlamaya çalışıyorum. mutlaka bi sebebi vardır diye bol bol düşünüyorum hemde . bazılarında bi sonuca ulaşıyorum elbette ama ulaşamadığım çok sonuç var. tabi emin değilim ulaşılabilicek bi sonuç var mı ? yoksa ben kendimi mi kandırıyorum ?

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !